«Πάμε να τους θάψουμε;»
Μύκονος 2011, κασέτα 87
Για χρόνια, με την πρόφαση μιας ταινίας που δεν τελειώνει ποτέ, τέσσερις παντρεμένες φίλες από τη Θεσσαλονίκη δραπετεύουν και κινηματογραφούνται μακριά από τους άντρες τους. Αθροίζουν μαζί τις προδοσίες, ονειρεύονται χωρισμούς, πνίγουν επιθυμίες νεκρών εραστών. Γίνονται ένας περιφερόμενος Γυναικωνίτης που γλεντά τον πόνο του, παγιδευμένος σε ένα ακίνητο road movie. Τα χρόνια περνούν και οι αιώνιες φιλενάδες βουλιάζουν στον ρόλο τους φιλάρεσκα, ανίκανες να βρουν την έξοδο από την παθητικότητα του πένθους. Θα καταφέρουν, άραγε, να λυτρωθούν από την έμφυλη μελαγχολία τους;
Το Μοιρολόι του Γάμου
Ταξίδι, Αρχείο ή Μοίρα;
Οι ερωμένες του πένθους και η ιστορία τους
Σύμφωνα με την ελληνική λαογραφική παράδοση για τα έθιμα του Γάμου, όταν η νύφη εγκαταλείπει το σπίτι της, οι γυναίκες που μένουν πίσω της τραγουδούν. Επιτελούν «το κλάμα». Αυτό το γαμήλιο τραγούδι είναι στην ουσία μοιρολόι – το ίδιο θρηνητικό μοιρολόι που τραγουδούν οι γυναίκες πάνω απ’ τον νεκρό. Πολύ συχνά ακόμη και τα λόγια είναι ίδια.
Η αναχώρησή της νύφης από το πατρικό σπίτι συμβολίζει έτσι τον θάνατό της ως κόρης. Την κλαίνε, την πενθούν, λες και ο γάμος της προαναγγέλλει τον θάνατό της. Με τούτη τη τελετουργική πρόγευση της διπλής μεθοριακότητάς της, κοινωνικής και υπαρξιακής, αρχίζει το ταξίδι του γάμου της. Από δω και πέρα εισέρχεται στην κοινωνία του πένθους.
Κι εδώ ξεκινά το ταξίδι μας. Καλώς ήλθες, μοναχή Βερονίκη.
Μια ταινία
της
Πόλας Μπούσιου
«Ό,τι γίνεται από έρωτα δεν είναι ηθικό αλλά θρησκευτικό»
«Πάμε να τους θάψουμε;»
Μύκονος 2011, κασέτα 87
Για χρόνια, με την πρόφαση μιας ταινίας που δεν τελειώνει ποτέ, τέσσερις παντρεμένες φίλες από τη Θεσσαλονίκη δραπετεύουν και κινηματογραφούνται μακριά από τους άντρες τους. Αθροίζουν μαζί τις προδοσίες, ονειρεύονται χωρισμούς, πνίγουν επιθυμίες νεκρών εραστών. Γίνονται ένας περιφερόμενος Γυναικωνίτης που γλεντά τον πόνο του, παγιδευμένος σε ένα ακίνητο road movie. Τα χρόνια περνούν και οι αιώνιες φιλενάδες βουλιάζουν στον ρόλο τους φιλάρεσκα, ανίκανες να βρουν την έξοδο από την παθητικότητα του πένθους. Θα καταφέρουν, άραγε, να λυτρωθούν από την έμφυλη μελαγχολία τους;
Το
Μοιρολόι
του
Γάμου
Ταξίδι, Αρχείο ή Μοίρα;
Οι ερωμένες του πένθους και η ιστορία τους
Σύμφωνα με την ελληνική λαογραφική παράδοση για τα έθιμα του Γάμου, όταν η νύφη εγκαταλείπει το σπίτι της, οι γυναίκες που μένουν πίσω της τραγουδούν. Επιτελούν «το κλάμα». Αυτό το γαμήλιο τραγούδι είναι στην ουσία μοιρολόι – το ίδιο θρηνητικό μοιρολόι που τραγουδούν οι γυναίκες πάνω απ’ τον νεκρό. Πολύ συχνά ακόμη και τα λόγια είναι ίδια.
Η αναχώρησή της νύφης από το πατρικό σπίτι συμβολίζει έτσι τον θάνατό της ως κόρης. Την κλαίνε, την πενθούν, λες και ο γάμος της προαναγγέλλει τον θάνατό της. Με τούτη τη τελετουργική πρόγευση της διπλής μεθοριακότητάς της, κοινωνικής και υπαρξιακής, αρχίζει το ταξίδι του γάμου της. Από δω και πέρα εισέρχεται στην κοινωνία του πένθους.
Κι εδώ ξεκινά το ταξίδι μας. Καλώς ήλθες, μοναχή Βερονίκη.
Μια ταινία
της
Πόλας Μπούσιου
«Ό,τι γίνεται από έρωτα δεν είναι ηθικό αλλά θρησκευτικό»
Το Μοιρολόι του Γάμου
«Πάμε να τους θάψουμε;»
Μύκονος 2011, κασέτα 87
Για χρόνια, με την πρόφαση μιας ταινίας που δεν τελειώνει ποτέ, τέσσερις παντρεμένες φίλες από τη Θεσσαλονίκη δραπετεύουν και κινηματογραφούνται μακριά από τους άντρες τους. Αθροίζουν μαζί τις προδοσίες, ονειρεύονται χωρισμούς, πνίγουν επιθυμίες νεκρών εραστών. Γίνονται ένας περιφερόμενος Γυναικωνίτης που γλεντά τον πόνο του, παγιδευμένος σε ένα ακίνητο road movie. Τα χρόνια περνούν και οι αιώνιες φιλενάδες βουλιάζουν στον ρόλο τους φιλάρεσκα, ανίκανες να βρουν την έξοδο από την παθητικότητα του πένθους. Θα καταφέρουν, άραγε, να λυτρωθούν από την έμφυλη μελαγχολία τους;
Ταξίδι,
Αρχείο
ή Μοίρα;
Οι ερωμένες του πένθους και η ιστορία τους
Σύμφωνα με την ελληνική λαογραφική παράδοση για τα έθιμα του Γάμου, όταν η νύφη εγκαταλείπει το σπίτι της, οι γυναίκες που μένουν πίσω της τραγουδούν. Επιτελούν «το κλάμα». Αυτό το γαμήλιο τραγούδι είναι στην ουσία μοιρολόι – το ίδιο θρηνητικό μοιρολόι που τραγουδούν οι γυναίκες πάνω απ’ τον νεκρό. Πολύ συχνά ακόμη και τα λόγια είναι ίδια.
Η αναχώρησή της νύφης από το πατρικό σπίτι συμβολίζει έτσι τον θάνατό της ως κόρης. Την κλαίνε, την πενθούν, λες και ο γάμος της προαναγγέλλει τον θάνατό της. Με τούτη τη τελετουργική πρόγευση της διπλής μεθοριακότητάς της, κοινωνικής και υπαρξιακής, αρχίζει το ταξίδι του γάμου της. Από δω και πέρα εισέρχεται στην κοινωνία του πένθους.Κι εδώ ξεκινά το ταξίδι μας. Καλώς ήλθες, μοναχή Βερονίκη.
Μια ταινία
της
Πόλας Μπούσιου
«Ό,τι γίνεται από έρωτα δεν είναι ηθικό αλλά θρησκευτικό»